„Pod jednym z potężnych, samotnych drzew stał bizon, tak wielki, jakiego nigdy jeszcze nie oglądali. Zwierz patrzał w ich stronę i darł kopytami ziemię.
A musisz wiedzieć, mój biały bracie, że bizony nie zaczepiane nigdy pierwsze nie atakują człowieka. Istnieją jednak wyjątki. Są to stare samotne byki, dawni przywódcy stad, pokonani przez młodszych rywali i wypędzeni. Takie byki stają się złośliwe, groźne i niebezpieczne dla każdego stworzenia. I taki to bizon ukazał się tamtego wieczoru trzem wędrowcom.
Iteomagazu pierwszy chwycił łuk i wypuścił strzałę. Utkwiła w ciele olbrzyma. Bizon ruszył do ataku. Iteomagazu odskoczył, ale zanim zdołał nałożyć na cięciwę drugą strzałę, byk rzucił się na niego. Wówczas Hakada porwał za włócznię i wbił ją głęboko pod łopatkę zwierzęcia. Bizon zatrzymał się. Stał chwilę z pochylonym łbem, później chrapnął, podkulił tylne nogi i siadł! Tak, mój bracie, bizon siadł, a nikt spośród żyjących i tych, którzy odeszli do wiecznych ostępów, nigdy nie oglądał siedzącego bizona. Oto dlaczego Hakada otrzymał imię TatankaYotanka i nosi je po dziś dzień. Nie ma bowiem siadających bizonów, a ten, którego pokonał, musiał być duchem Skalistych Gór.“(11)